dinsdag 30 december 2014

Een kijkje achter de schermen bij Gerrit Hiemstra

De laatste blogpost van het jaar met daarin gelijk een van de vetste interviews! Ik ging langs bij Gerrit Hiemstra, de bekende weerpresentator van de NOS. Van de visagie tot backstage bij het 6uur journaal, alles staat op film!

Klik hier als je de video met het interview niet kan zien en klik hier om je te abonneren op mijn youtube kanaal.






zondag 16 november 2014

Reynaldo Adames: ''In de laatste fase van mijn detentie ging de knop om''

Hoe is het als je in de gevangenis zit en wat doe je als je er weer uit bent? Deze vraag stelde ik aan Reynaldo Adames. Hij heeft zelf 4,5 jaar in de gevangenis gezeten en heeft nu Made in Prison opgericht.

Klik hier als je de video met het interview niet kan zien en klik hier om je te abonneren op mijn youtube kanaal.


maandag 15 september 2014

Holkje van de Veer, de hipste non van Nederland


In het weekend ging ik naar het Dominicanenklooster om Holkje van de Veer op te zoeken, deze zuster wordt ook wel de hipste non van Nederland genoemd! 

Klik hier als je het interview niet kan zien, en klik hier om je te abonneren op mijn kanaal :) 


Het interview: 


donderdag 29 mei 2014

Interview met Maya van As, maker van Poezewoepers, op film!

Verrassing! Het interview is deze keer is niet geschreven, maar gefilmd! Vorige week zondag ging ik langs bij Maya van As, de ''founding mother van Poezewoepers'', zoals ze het zelf ook in het filmpje zegt. Poezewoepers is de naam van haar facebookpagina, waarop ze (naar mijn mening) hilarische tekening plaatst. Ook is ze zelf grappig en dat kan je nu dus dankzij de film echt op beeld zien (jeej!). Te veel woorden zal ik er niet aan vuil maken, het is immers het doel dat jij lekker achteruit kan zitten en het interview kan bekijken! Dus zie hier het interview met Maya van As:



Een van de Poezewoepers van Maya:

bron



zondag 27 april 2014

Petra ging een jaar geleden nog als Peter door het leven. Het verhaal van een transgender


Petra van Dijk (51) is geboren als man en leeft nu bijna een jaar als vrouw. Ze heeft zich aangemeld om in transitie te gaan en krijgt binnenkort hormonen en vervolgens een geslachts-aanpassende operatie. Op 29 april 2013 was haar eerste dag dat ze door het leven ging als vrouw. Dit ging niet zonder slag of stoot. Ze vertelt in dit interview openhartig over hoe het is om een transgender te zijn. Zelf heeft ze offers moeten brengen om te besluiten dat ze niet Peter maar Petra is. Haar huwelijk van 27 jaar is erdoor kapot gegaan: ‘’Ik ben nu gelukkig, maar wel met een rouwrandje.’’


Geen travestiet maar een transgender

‘’Twee jaar geleden was ik met mijn toenmalige vrouw boodschappen aan het doen. Er kwam een vrouw voorbij en ineens was het alsof ik was getroffen door de bliksem. Ik besefte dat ik haar wilde zijn. Daarvoor dacht ik dat ik een travestiet was (iemand die zich af en toe wil verkleden als vrouw, maar verder blij is met zijn eigen lichaam). Maar ik wou haar niet voor even zijn, maar voor áltijd. Dat gevoel had ik heel lang onderdrukt, maar toen ineens kwam het binnen. Het was een hele rare gewaarwording. Ik realiseerde me gelijk dat als ik dat voor altijd wou, het hele grote gevolgen zou kunnen hebben. Wat zou er gebeuren met mijn huwelijk, mijn baan, mijn vrienden en mijn familie?’’

Huwelijk


‘’Ik ben zevenentwintig jaar getrouwd geweest. Mijn vrouw wist vanaf het begin af aan dat ik het leuk vond om af en toe als vrouw door het leven te gaan. Maar hoe het precies zat bij mij qua gevoel kon ik haar niet uitleggen, ik wist zelf toen ook nog niet dat het zo diep zat. Toen ik uiteindelijk bewust ben geworden dat ik transseksueel ben, was zij daar direct erg afwijzend in. We hebben geprobeerd er samen uit te komen, maar dat is niet gelukt. Voor mij zat er maar één ding op, ik moet verder met mijn leven. Als dat niet samen kan is dat ontzettend vervelend en heel erg naar, maar dit is ook geen leven zowel voor haar als voor mij. Zij wou mij als man houden, maar ik wou vrouw worden.’’

Liefdesvoorkeur staat los van gender

Wanneer Petra mij uitlegt dat je seksuele identiteit los staat van je genderidentiteit, besef ik dat ze voor de buitenwereld een heteroseksuele man was die is veranderd naar een lesbische vrouw. Wanneer ik dan een beetje knullig vraag ‘’Maak je het jezelf dan niet een beetje moeilijk?’’ reageert Petra terecht verontwaardigd: ‘’Ik maak het mezelf niet moeilijk, de buitenwereld maakt het mij moeilijk! Er wordt in hokjes gedacht: man, vrouw, homo, lesbisch, biseksueel. Maar ik ben nog steeds dezelfde gebleven, ik ben niet veranderd. Alleen qua uiterlijk en gedrag een beetje. Maar voor de buitenwereld is het moeilijk om te snappen, ze denken dat ik eerst een heteroseksuele man was en nu een lesbische vrouw, maar ik ben altijd al die lesbische vrouw geweest.’’

Leven als vrouw

‘’Toen ik zeker wist dat ik verder wilde leven als vrouw realiseerde ik me dat ik op mijn werk ook ‘om’ moest. Ik ben toen heel langzaam in kleine stapjes mijn uiterlijk gaan veranderen: oorbellen in, nagels langer laten groeien en een  beetje nagellak. Elke drie weken deed ik er een klein stapje erbij. Toentertijd heb ik enkele collega's in vertrouwen genomen en uiteindelijk heb ik een e-mail geschreven en die naar meer dan 500 mensen verstuurd. Hierin stond mijn coming out verhaal, en de vraag of iedereen mij voortaan Petra in plaats van Peter wilde gaan noemen. Ik kreeg rond de 140 mailtjes terug met persoonlijke gelukswensen en felicitaties. Twee weken later had ik mijn eerste werkdag als vrouw. Ik kreeg een nieuw pasje voor mijn werk met een andere foto en een nieuwe naam: Petra. Ik had getrakteerd met beschuit met roze muisjes. Sommige vrouwen zeiden letterlijk ‘’Welkom bij de vrouwen. Het is leuk bij ons!’’ Daar werd ik heel blij van.‘’


Zelfmoord

Het klinkt misschien alsof alles van een leien dakje ging, maar de eerste periode was emotioneel erg zwaar. ‘’Het was echt een hel. Er gaat van alles door je heen: verdriet, schuldgevoel en spijt. Je krijgt een hekel aan mensen omdat je denkt dat ze je niet accepteren. Maar ook een hekel aan jezelf: ik realiseerde dat mijn huwelijk voorbij was, dat ik misschien wel alles kwijt zou raken. Het waren hele emotionele tijden.’’ Petra wordt ook zichtbaar emotioneel wanneer ze eraan toevoegt ‘’Ik heb in die tijd ook even aan zelfmoord gedacht. Op een gegeven moment zit je zo diep in je verdriet, dan weet je niet meer wat je moet doen om eruit te komen. Zelfmoordgedachtes komen vaker voor bij transgenders.’’ Gelukkig heeft ze deze gedachte snel weer verworpen. ‘’Ik heb in die periode ook wel eens overwogen om me niet meer als vrouw te kleden, ik trek mijn stoere spijkerbroek aan en ik ben gewoon weer een man. Maar ik wilde dat helemaal niet. Ik wilde een vrouw zijn. Als ik zou stoppen was ik weer terug bij af, daarom zette ik door.’’  

Hormonen en geslachtsverandering

‘’Ik heb me aangemeld om in transitie te gaan, dit betekent dat ik binnenkort hormonen krijg en uiteindelijk een geslachts-aanpassende operatie onderga. Die operatie is de kers op de taart, maar het is niet strikt noodzakelijk. Ik ben nu al mijzelf. Ik ben een vrouw en ik wordt zo geaccepteerd. Maar ik loop soms wel tegen wat praktische probleempjes aan: mijn uiterlijk, mijn gezicht, mijn stem, mijn lichaam wat geen vrouwenlichaam is. Ik word daarmee elke dag geconfronteerd. Dat is vervelend, maar dat is op te lossen door de hormonen en de operatie.’’

Vervelende reacties van vreemden

Ik heb afgelopen jaar twee keer een opmerking naar mijn hoofd gehad. Een was ‘travestiet’ en de andere was ‘homo’. Nou, die zijn dus allebei fout, maar dat weten zij niet. Het valt qua schelden dus mee.  Maar ik krijg wel veel blikken natuurlijk. Dat snap ik, want mensen registreren binnen een seconde of iemand man of vrouw is. Als ik dan langs loop, raken ze in verwarring. De meeste mensen zijn er niet mee bekend, ze vinden het vaak vreemd, raar of apart. Dat is heel logisch en dat neem ik niemand kwalijk. Wanneer mensen met mij in gesprek raken of me wat beter leren kennen worden ze vaak positiever.

Leuk om te weten: Petra vond het zelf belangrijk dat er mensen op de achtergrond van de foto stonden: ''Ik sta midden in de maatschappij.''

Iedereen mag er zijn!
Petra geeft voorlichting, presentaties, is voorzitter van de landelijke vereniging van transgenders en laat zichzelf zien in dit interview. Dit doet ze omdat ze een belangrijk doel heeft: emancipatie en bewustwording van transgenders in de maatschappij. ‘’Iedereen mag er zijn. Vrouw, man, christen, moslim, werkende, werkloos, dakloos, homo’s en dus ook transgenders.  Natuurlijk mag je mensen vreemd vinden als je in aanraking komt met iemand die anders is dan je gewend bent. Maar probeer niet iemand op voorhand af te wijzen, te beoordelen of in een hokje te zetten.  Het zijn allemaal mensen en ze hebben allemaal gevoel!’’ Ook over zichzelf zegt ze ‘’ Ik ben dan wel geen doorsnee mens, maar ik ben trots op wie ik ben. Ook ik mag er zijn!’’

Informatie over transgenders (klik)
Petra op twitter: @petragender

Door: Emma Brink
Like www.facebook.com/humaninterestvanemma.nl om op de hoogte te blijven van Human Interest van Emma!

donderdag 24 april 2014

Beautyblogger Lizzy heeft kanker, hoe ga je daar als jonge blogger mee om?


Terwijl blogger Lizzy altijd op www.ourfavourites.nl schreef over beauty en lifestyle is er sinds december een ander onderwerp bijgekomen: kanker. Eind 2013 heeft ze namelijk gehoord dat ze ziek is. ‘’Zoiets als kanker verwacht je gewoon niet op je negentiende, wanneer je net op kamers bent gegaan. Je wil gewoon het studentenleven in duiken.’’ In dit interview vertelt ze wat voor invloed de ziekte heeft gehad op haar blog, hoe is het als je kaal wordt terwijl je een beauty blog hebt?


Op het blog vertellen over de ziekte

‘’Net voor oud en nieuw kreeg ik de diagnose: lymfeklierkanker (ziekte van Hodgkin). Ik had een bult in mijn nek en ging daarmee naar de dokter. Toen ik wist dat het kanker was heb ik een filmpje geplaatst op mijn blog, waarin ik uitleg wat er aan de hand is. Dit filmpje is inmiddels al meer dan 5000 keer bekeken.’’ Opmerkelijk is dat haar blog sinds ze ziek is veel beter wordt bekeken. ‘’Dat is natuurlijk wel een beetje dubbel, maar mensen zijn gewoon heel nieuwsgierig. Ook vertellen andere bekende bloggers dan op hun blog over mij, wat mij ook meer viewers op levert. Qua aantallen mag ik de laatste tijd dus niet klagen.’’  Soms worden er wel eens gewaagde opmerkingen geplaagd zoals ‘’zet je pruik eens af’’, maar dat doet Lizzy niet zo veel. ‘’Ik zou het erger vinden als mensen echt nare reacties achterlaten.’’

Het blog van Lizzy gaat onder andere over beauty, ‘’Dat klinkt misschien oppervlakkig, maar make-up kan mensen helpen. In deze periode voel ik mij prettiger door make-up. Als ik zonder in de spiegel kijk, is de confrontatie veel groter, want door de chemotherapie heb ik minder wenkbrauwen, maar die kan ik bijtekenen. Aan de andere kant vind ik het soms ook fijn om over luchtige dingen als uiterlijk te praten, omdat het onderwerp kanker heel heftig is.’’


Haar eraf scheren

‘’Mijn haar eraf scheren was een van de moeilijkste momenten van de ziekte. Op een gegeven moment zag ik uit het niks een hele pluk haar liggen op mijn jasje. Sindsdien viel er elke keer haar uit wanneer ik mijn hand door mijn haar haalden. Haren wassen was al helemaal een drama. Ik wist dat mijn haar eraf moest, maar wou het natuurlijk niet. Op het moment dat de tondeuse over mijn hoofd ging kon ik alleen nog maar huilen. Het is toch een deel van je vrouwelijkheid die je dan verliest. Ook vond ik het heel eng om dan de eerste keer in de spiegel te kijken. Dat durfde ik ook niet meteen, pas een paar dagen later.’’

 ‘’Het is confronterend wanneer je eigen uiterlijk verandert terwijl je zelf veel met uiterlijk bezig bent. Daarom heb ik ook besloten om een pruik te dragen. Dit doe ik zodat ik er zo veel mogelijk ‘normaal’ uit zie en gewoon word behandeld. Een ander meisje in dezelfde situatie als ik deed dit niet en ging vanwege de vermoeidheid ook vaak in een rolstoel zitten. Vergeleken met een kaal meisje in een rolstoel zie ik er helemaal niet ziek uit, terwijl ik dat wel ben.’’  



Positief blijven

‘’In het begin vond ik het heel oneerlijk. Waarom nou net ik? Ik kan door mijn ziekte niet meer studeren en heb mijn kamer in Utrecht moeten opzeggen. Verder kan ik redelijk normaal leven, maar ik ben wel veel sneller moe en kan me ook voor geen meter meer concentreren. Morgen heb ik weer chemo, dus dan lig ik wel de hele dag in bed en de dagen daarna zijn ook  zwaar. Ik kan dan geen hele dag erop uit, dat hou ik gewoon niet vol.’’

Toch kan ze het goed relativeren. ‘’Het is een rotperiode, maar ik word straks beter en dan ga ik gewoon alles tien keer zo hard inhalen! (de ziekte van Lizzy is 99% zeker te genezen: info (klik)). Door de ziekte kijk ik nu anders tegen het leven aan. Voorheen leek het allemaal zo zorgeloos en zeurde ik ook nog wel eens. Maar nu denk ik ‘je mag blij zijn als je gezond bent!’. Ik geniet meer van de kleine dingen ook al ben ik ziek. Ik denk dat ik er sterker uit kom, nu zou ik bij wijze van spreken een moord kunnen doen om weer te kunnen studeren en weer een normaal leven te kunnen leiden. Dat niet alles vanzelfsprekend is, daar sta je niet altijd bij stil.’’


Blog als redding

Hoe ik met mijn ziekte om ga ligt in mijn handen. Ik kan bij de pakken neer gaan zitten en balen van het feit dat ik niet kan studeren. Maar ik probeer het negatieve om te zetten in iets positiefs: wat kan ik met mijn overige tijd doen? Tijd investeren in mijn blog!
Mijn blog is echt mijn redding geweest. Een maand thuis zitten zonder iets te doen kan nog, maar op een gegeven moment gaat series kijken in je bed echt vervelen, ook al lijkt het voor veel mensen heel fijn. Daarom ben ik heel blij dat ik mijn blog heb waar ik flink mee bezig kan zijn en waar ik ook positiviteit uithaal.’’ De lezers worden positief van Lizzy en Lizzy weer van hen, de cirkel is rond.

Via deze LINK (klik) kan je de filmpjes van Lizzy zien. 

Door: Emma Brink
like www.facebook.com/humaninterestvanemma.nl om op de hoogte te blijven van Human Interest van Emma!



woensdag 19 maart 2014

Leonie ter Veld, blogger van gewoonwateenstudentjesavondseet

Gewoonwateenstudentjesavondseet is het populaire eetblog van Leonie ter Veld waar ze (bijna) elke avond blogt over wat ze eet. ‘’Het is echt een super onhandige naam, maar het dekt precies de lading en de knulligheid van het blog.’’ Ze mag haar blog dan knullig noemen, ze heeft wel ruim 43.000 likes op Facebook en ontvangt elke dag 10.000 bezoekers op haar persoonlijke blog. We praten samen in een café over de trend van superfoods waar Leonie echt niet aan meedoet, ze geeft tips voor bloggers en vertelt over hoe ze binnen één dag een facebookhit is geworden. Hierover zegt ze ‘’Ik dacht oprecht dat Facebook stuk was.’’

‘’Ik doe vaak boodschappen bij de Albert Heijn voor mijn avondeten. Gewoon omdat die lekker dichtbij is, ik ben niet speciaal een AH-fan of zo.’’
Facebookhit
Op een vrijdagmiddag in juni had het blog op Facebook nog 1600 likes. Uit het niks groeide dit in één dag uit tot 25.000 likes. ‘’Ik dacht oprecht dat Facebook stuk was, dat er iets verkeerd was en dat het  morgen allemaal weer voorbij zou zijn.’’ Facebook was niet stuk, de pagina was ‘viral’ gegaan, dit lijkt op mond-tot-mond reclame, maar dan op internet. Wanneer een facebookvriend iets leuk vindt, komt dit ook weer in jouw timeline. ‘’Het was echt zó raar. Ik wist echt niet wat me overkwam! Ik zat te refreshen en steeds kwamen er honderd mensen bij, letterlijk zo snel. De volgende dag ging ik natuurlijk weer bloggen en ik dacht ’25 duizend mensen! Wat zou ik vanavond eens voor jullie gaan koken?’’’

Eetblog
‘’Ik had nooit gedacht dat ik een eetblog zou gaan maken. Ik heb in principe niks nieuws te vertellen over eten. Het is niet zo dat ik supergoed kan koken en ik zou je niet kunnen vertellen hoelang een broccoli nou precies op moet staan. Maar mijn blog is heel persoonlijk, dat onderscheidt mij. De Appie-app heeft bijvoorbeeld prima recepten, maar je kent de persoon daarachter niet. Het is geen student of net afgestudeerde die niet zoveel te besteden heeft.’’


Gezond?
Het blog staat vol met veel heerlijke recepten, maar deze zijn niet per se gezond. ‘’Mijn zelfgemaakte kapsalon is een van de best gelezen berichten.’’ Met trends als superfoods moet je niet bij haar aankomen. ‘’Daar ben ik echt totáál niet mee bezig. Soms hoor ik mensen over hun groene spinazie smoothie, dat die ‘zo megalekker’ is. Dat vind ik zo’n onzin, dat is gewoon niet lekker! Ik vind het echt jammer dat zóveel mensen zich focussen op slank zijn. Ik denk van ‘Jeeetje! Geniet er gewoon lekker van!’ Ik heb zelf natuurlijk makkelijk praten omdat ik kan eten wat ik wil, niet sport en alsnog niet aankom, maar ik vind een maatje 40 ,42 en 44 ook prima. Vanuit dat opzicht blog ik ook gewoon heel weinig over hele ‘slanke’ dingen. Ik eet het zelf gewoon niet, heb er weinig verstand van en ik wil het gewoon ook niet promoten.’’

Toch is er wel een gezonde kant aan gewoonwateenstudentjesavondseet: ‘’Ik eet heel gevarieerd en ik vind mijn mindset over eten gezond, je mag er gewoon van genieten.’’ Leonie blogt ook voor Foodness wat bekend staat om gezond eten. Hierover vertelt ze ‘’De meeste bloggers bij Foodness hebben heel veel verstand van eten. Op een bijeenkomst was er diëtiste aan het praten over Knor Wereldgerechten. Andere bloggers reageerden toen heftig ‘’Ohnee? Knor Wereldgerechten!? Slecht met E nummers dit en dat’’, terwijl ik de dag daarvoor nog spaghetti van Honig had gemaakt. De rest vindt het dan grappig en ze weten dat ik gezond ben op een andere manier.’’

Tips voor bloggers:
Andere bloggers opgelet! Omdat Leonie niet alleen via haar blog maar ook door haar studie interactieve media erg veel weet over succesvol bloggen geeft ze nog een paar tips: “Ten eerste, begin je blog omdat je het leuk vindt. Echt alleen hierom. Niet omdat je er geld mee wil verdienen of zo groot mogelijk wil worden. Ik heb zelf ook twee jaar geblogd voor 1600 mensen. Verder is het heel belangrijk om op jóúw manier te bloggen, zorg dat het persoonlijk is, het is je eigen product en dat moet het blijven. Vervolgens, kies een goede naam! Hoewel de lange naam van mijn blog ook mijn kracht is, zou ik toch adviseren: kies niet een hele lange naam, het is echt héél onhandig! Als ik een tweet wil doen met #gewoonwateenstudentjesavondseet, is mijn tweet al snel vol. Als laatste tip: gebruik veel promotie via social media, hierin kan je ook je blog persoonlijker maken, zodat mensen ‘vrienden’ worden met de persoon achter het blog.

Toekomst
Leonie heeft een druk bestaan want naast het bloggen heeft ze ook nog een fulltime baan bij het DeLaMar theater. Het bloggen zelf kost ongeveer 15 uur per week, waarvan ze de helft van de tijd bezig is met reacties en mails beantwoorden. Lachend voegt ze eraan toe ‘’En ik ben ook nog eens verslaafd aan de serie Lost, dus ik kom echt niet aan alle reacties toe elke dag.’’
Ze hoopt het bloggen fulltime te kunnen doen. ‘’Ik heb het idee dat wanneer ik er nog meer tijd in steek ik meer bezoekers zou krijgen en dus ook weer meer geld te verdienen.’’ Nu kan ze nog niet van de inkomsten van haar blog leven.Verder vertelt ze enthousiast over een plan voor de toekomst, maar eindigt het met ‘’dat is nog wel geheim hoor! Dat wil ik graag zelf naar buiten brengen.’’ Ik verklap het niet, dit interview eindigt dus met een cliffhanger, waarvan in het najaar (even wachten dus nog) meer bekend van zal worden via www.gewoonwateenstudentjesavondseet.blogspot.nl!

Emma Brink

Dit blog volgen? Dat kan gemakkelijk wanneer je de facebookpagina liked: www.facebook.com/humaninterestvanemma 

zondag 16 maart 2014

Rollen omgedraaid: Ik werd geïnterviewd!



Rollen omgedraaid, ik werd geïnterviewd door twee journalistiek studenten over mijn blog!
De eerste zin over fotografie en 'mijn grootste passie' is misschien een beetje heftig, maar verder hebben ze er een leuk filmpje van gemaakt. Zie hieronder voor de link :)



Ik ben zelf nu hard bezig met het uitwerken van het interview van Leonie ter Veld (je weet wel, van het blog: http://gewoonwateenstudentjesavondseet.blogspot.nl/) . Was een super leuk interview, veel gekletst: maar dat betekent ook: veel werk te doen! Binnenkort is het interview te zien op mijn blog, natuurlijk!


vrijdag 21 februari 2014

Vincent Bijlo: ''Ik mis het zien totaal niet.''

Vincent Bijlo is cabaretier, schrijver en blind vanaf zijn geboorte. Ik ontmoet hem in mijn studentenhuis waar we praten over hoe het is om een groot publiek te vermaken zonder dat je het publiek kan zien. Hij vertelt hoe leuk hij het vindt om mensen te kunnen laten lachen en om de hele boel in de maling te nemen. Over het blind zijn zegt hij ‘’Ik mis het zien totaal niet’’.

Hij kent het studentencomplex waar ik woon goed, want hij heeft er zelf zijn studententijd doorgebracht. ‘’Ik heb met mijn broer samen op de IBB gewoond in zo’n ‘drie kamerding’. We waren twee blinden op een flatje, ja dat was leuk!’’. Vincent merkt tot mijn genoegen op dat hij het hier ‘’nog redelijk goed vind ruiken voor een studentenhuis’’. Over zijn eigen studententijd zegt hij: ‘’Dat je dan om twee uur ’s nachts pannenkoeken ging bakken! Fantastisch. Niet eens omdat je dan zo’n zin had in pannenkoeken, maar gewoon om het te kunnen doen.’’

Vincent Bijlo op de bank in mijn studentenhuis

Cabaret
Wanneer we beide met thee op de bank zitten en de huiskat zich lekker laat aaien, beginnen we te kletsen over cabaret. ‘’Achteraf is het logisch dat ik cabaretier ben geworden. Ik vond cabaret altijd al ontzettend leuk. In de jaren tachtig ging ik naar de allereerste voorstelling van Youp van ’t Hek, toen dacht ik ‘goh, wat stoer als je dat gewoon kan, de hele avond in je eentje ouwehoeren voor zo’n zaal’. Maar ik ging er op een of andere manier vanuit dat het niet voor mij zou zijn weggelegd. Het leek me raar, wanneer je als blinde op een podium staat en er honderden paar ogen op je zijn gericht.’’

‘’Het tegendeel bleek waar te zijn toen ik het gewoon ging doen. Mensen zijn vaak heel zenuwachtig voor een optreden en ik zelf soms ook wel. Maar in wezen is het podium een hele veilige plek. Je kan dan wel je tekst kwijt raken of van het podium flikkeren, maar zo eng als het voor een blinde is om alleen door een stad te lopen, is het natuurlijk lang niet! Het een hele prettige omgeving omdat het bestaat bij een gratie van een afspraak. Publiek komt binnen, gaat zitten, deuren gaan dicht en ik kom vanachter een gordijn vandaan. Eigenlijk is het net zoals we dat als kind deden, toen kwamen we ook in de woonkamer vanachter een gordijn vandaan voor een ‘voorstelling’, maar dan nu dus betaald! Ik vind het echt fantastisch.’’

Blindeninstituut
Vincent heeft op de lagere school op het blindeninstituut gezeten. Maar zijn middelbare school heeft hij op een reguliere school gedaan. ‘’Ik vond het echt afgrijselijk saai op het blindeninstituut. Ik snapte gewoon niet waarom ik daar zat. Het heeft echt de inrichting van een gesticht. Ik dacht op een gegeven moment ‘als ik hier blijf verpest ik mijn hele leven, ik moet hier weg.’ Ik heb dan ook nooit bij de blinden willen horen, maar gewoon bij de mensen.’’
Hoewel hij het er niet naar zijn zin had, is hij wel teruggekomen om er een keer zwartepiet te spelen. ‘’Dat was geweldig! Je hoeft je dan niet te schminken, gewoon een andere stem opzetten en een beetje met pepernoten gooien. De kinderen geloven er dan gewoon in, behalve dan dat ik verraden werd door een slechtziend jongetje, dat zei ‘Deze piet is helemaal niet zwart!’’’

Positieve blik
Vincent was te gast bij het televisieprogramma Pavlov. Daar zei hij ‘’Laat mij maar gewoon lekker blind’’. Op dit citaat van hemzelf reageert hij: ‘’Ik zou niet meer gaan willen zien. Als ik het wel zou willen dan zou ik mijn eigen leven tot nu toe niet helemaal compleet vinden. En dat is helemaal niet hoe ik het ervaar. Ik vind dat ik een ontzettend leuk leven heb en alles kan doen wat ik wil doen.’’
De Braille-organiser van Vincent. 
Hierop kan hij notities schrijven, muziek luisteren 
en mee op internet.De puntjes komen van zelf omhoog 
en dan kan hij lezen wat er staat

‘’Ik mis het ook totaal niet, het zien. Ik denk dat wanneer je een handicap hebt en je wel datgene erg mist, dat je dan jezelf enorm tekort doet. Omdat je dan altijd leeft vanuit het idee dat je dan minder bent dan de rest, en dat is heel vervelend. Ik heb grote bezwaren tegen het woord gehandicapt. Want wanneer jij jezelf gehandicapt vindt, dan ben je dat ook. Maar je bént niet gehandicapt je hébt een handicap, als die al hebt. Dat maakt misschien dat je sommige dingen anders moet doen, maar dat zijn praktische omstandigheden. Een ziende en een blinde hebben natuurlijk veel meer overeenkomsten dan verschillen. Alleen er wordt veel te veel gedacht vanuit die verschillen.’’

Onafhankelijkheid
‘’Ik heb ooit een de volgende zin bedacht: ‘Echt onafhankelijk ben je pas als je afhankelijk durft te zijn’. Dat betekent dat je beseft dat we allemaal afhankelijk zijn van andere mensen, of dat nou praktisch, emotioneel of in de liefde is, we zijn het allemaal. Dat je beseft dat je geen isoleerde unit bent die door de wereld zweeft, maar dat je met allemaal draadjes en touwtjes aan elkaar vast zit. Wanneer je een handicap hebt is dat natuurlijk wat sterker, omdat ik bijvoorbeeld praktisch wat afhankelijker ben van mensen. Maar dat is helemaal niet erg! Dat moet je ook niet zo beschouwen. Je kan het juist zien als zijnde dat het bij jouw leven hoort. En dat niet alleen, je kan mensen van alles weer teruggeven, aan leuke dingen, aan vriendschap, aan gezelligheid en natuurlijk aan humor! Dat laatste is voor mij heel belangrijk, ik vind het zo leuk om de hele boel in de maling te nemen. Ik hou daar enorm van. Dat blijft altijd.’’

donderdag 6 februari 2014

Jan van Zanen, burgemeester van Utrecht. ''Ik ben niet voor niks naar de studenten gekomen in mijn eerste vijf weken van mijn burgemeesterschap.''

Vandaag kwam de kersverse burgemeester van Utrecht Jan van Zanen in ons studentenhuis! Hij is sinds januari 2014 de burgemeester en vandaag zat hij bij ons op de bank. Nadat hij bij ons allemaal heeft geïnformeerd wat we studeren en Van Zanen ook erg gevat uit de hoek kwam, vertelt hij zelf over het burgemeesterschap in combinatie met studenten en het IBB studentencomplex.

‘’Ik ben niet voor niks naar de studenten gekomen in mijn eerste vijf weken van mijn burgemeesterschap. Mijn idee is dat studenten en Utrecht erg nauw met elkaar zijn verbonden, daar kun je niet zonder. Ik vind de IBB een hele mooie plek. Het is wel wat gedateerd, maar ik was niet van plan om te bevorderen als burgemeester dat het IBB wordt gesloopt, er wonen hier dertienhonderd studenten! Voorlopig zitten jullie dus wel goed.’’

Over zijn eigen studententijd vertelt van Zanen dat hij rechten heeft gestudeerd in Amsterdam en ook nog een tijdje in de Verenigde Staten heeft gestudeerd. Wanneer hij opmerkt dat in de VS de studentenhuizen wat ordelijker zijn dan ons huis, kijken een paar huisgenoten elkaar verrast aan, we hadden net de hele boel opgeruimd! Dan voegt de burgemeester toe ‘’Maar toen ik in Nederland studeerde was het net zo frivool als hier.’’



Wanneer wij enthousiast vragen of hij met ons op de foto wil en daarbij vertellen dat die foto dan aan onze fotomuur komt te hangen roept hij: ‘’fantastisch!’’. Hij grapt zelf over de foto ‘’Ziet er lekker lullig uit die man met zijn lange jas, dat zal de burgemeester wel zijn’’.

De burgemeester verlaat ons huis via de deur die naar de tuin loopt. Daar hadden we niet op gerekend, er staan daar oude keukenapparaten in de regen te verroesten en een verdorde kerstboom waar nog ballen in hangen. De burgemeester lijkt het niet erg te vinden en roept ons nog vrolijk na ‘’veel succes met alles en eet smakelijk!’’. 

zondag 2 februari 2014

Marko Bosscher: Wonen in een levendig studentenhuis terwijl je 38 bent



Marko Bosscher was negentien toen hij kwam wonen op het studentencomplex aan de Ina Boudier-Bakkerlaan. Hij kwam in een studentenhuis met 14 anderen waarin ze samen huiskamer, keuken en badkamer delen. Marko is nu 38 en woont er nog steeds. ‘’Ik zou iedereen adviseren om op de IBB te wonen. Het is voor mensen goed om in ieder geval een paar jaar met volkomen verschillende mensen te leven.’’



‘’Je hebt mensen die graag huisje-boompje-beestje willen, maar dat is echt niks voor mij. Werken vind ik ondanks dat ik recentelijk mijn baan ben kwijt geraakt prima, maar verder is het georganiseerde leven niet mijn ding. Daarom is het fijn dat in dit huis heel veel kan. Misschien is dat nog de zestienjarige in mij die zegt ‘Ik hou me niet aan de regels, ik maak mijn eigen normen en waarden wel’.’’

Gezelligheid
‘’Veel studenten trekken weg uit de studentenhuizen wanneer hun studie klaar is, ik merk ook wel dat de huisgenoten steeds jonger worden. Toch houdt het sociale wonen mij hier. We spelen vaak samen bordspelletjes, dat is ook wel echt een studentendingetje. Wanneer je ’s avonds op de IBB loopt zie je veel studenten die aan de keukentafel spelletjes zitten te doen. Het heeft een soort dorpsgevoel, vroeger kwamen mensen samen bij de waterput en nu is het de huiskamer.‘’

Huisfeesten
‘’Maar er zijn ook zeker feesten op de IBB. Ik vind nog steeds als achtendertigjarige het huisfeest dat je zelf organiseert het hoogtepunt van het jaar! Daar gebeuren wel eens heftige dingen, een tijd geleden hadden we voor een huisfeest twee rockbands geregeld die buiten gingen spelen. Je snapt het, dat geeft aardig wat geluid! Bewoners van het woonwagenkamp (dat tegenover het studentencomplex ligt) kwamen daarom met een honkbalknuppel langs om ons te vertellen dat het zachter moest. Hierbij dreigde ze dat wanneer het niet zachter werd ze ons de volgende dag een kopje kleiner zouden maken.  Gelukkig hebben huisgenoten de volgende morgen al hun moed bij elkaar geraapt om excuses aan te bieden bij de mensen, waardoor het uiteindelijk weer goed kwam en  niemand gewond is geraakt.’’

Ruimte
‘’Ik heb me nooit aan de grootte van de kamers geërgerd (12m²). Maar je hebt natuurlijk de woonkamer en ik maak ook gebruik van de kelder. Ik heb zelf nooit de droom van een groot huis gehad, ik zou niet eens weten wat ik ermee zou moeten.’’

Taboe?
‘’Als ik vertel aan mensen dat ik op de het studentencomplex op de IBB woon, moeten ze meestal wel lachen. Mensen kennen het vaak van de huisfeesten. Maar als iemand vraagt waar ik woon en ik schat in dat diegene raar reageert wanneer ik  ‘studentenhuis’ zeg, dan zeg ik gewoon ‘Ik woon daar bij Sterrenwijk’.‘’

Campusclausule
Tegenwoordig is er voor het studentencomplex een campusclausule ingevoerd. Deze clausule dwingt de bewoners om te vertrekken nadat ze hun studie hebben afgerond. Dit betekent voor Marko dat ook hij moet gaan verhuizen.
 ‘’Ik sta daarom ingeschreven bij woongroepen, want ik wil wel graag met mensen blijven wonen. Maar dat lijkt me wel ongezelliger. Ik had een rondleiding bij een woongroep, waarbij ze de gezamenlijke ruimte lieten zien. Alle stoelen stonden opgestapeld, de ruimte bleek alleen gebruikt te worden als er een huisvergadering of iets dergelijks was. Niet te vergelijken met de gezelligheid van de huiskamers op de IBB. De woonkamer is daarom wel wat ik het meeste zou gaan missen van dit studentenhuis.’’


donderdag 2 januari 2014

Corinne van Nistelrooij is pastor: ''Ik vind het heel belangrijk dat mensen die in God geloven daarmee niet denken dat ze de waarheid in pacht hebben''.


Corinne van Nistelrooij (50) is pastor in de Dominicanenkerk in Zwolle. ‘’Officieel heet het pastoraal werker. Wij noemen het hier pastor, omdat we als priester en pastoraal werker allemaal hetzelfde werk hebben binnen deze kerk.’’ Corinne had toen ze jong was nooit gedacht dat ze pastor wilde worden,  ‘’Het was ook helemaal geen wens, maar nu blijkt het voor mij het perfecte beroep te zijn.’’


Tussen toen en nu

''Ik ben op mijn twintigste begonnen met sociaal en cultureel werk. Daarna ben ik het onderwijs in gegaan, om bezig te zijn met taal. Twaalf jaar heb ik met plezier les gegeven aan allochtonen. Ik kwam daardoor met mensen in gesprek over hun leven, hun werk en hoe ze gevlucht waren. Dat wou ik graag meer doen binnen de school, maar daar was geen geld voor. Ik was daar erg teleurgesteld over. Daarom moest ik me in die tijd echt naar mijn werk slepen.

Op een dag bracht ik mijn kinderen naar school en toen dacht ik ‘Ik ga gewoon niet werken, ik keer om en ga naar huis, ik doe het niet meer’. Sindsdien ben ik met het werk gestopt. Het was letterlijk een omslagpunt.
Ik wilde ander werk waarbij ik met mensen in gesprek kon gaan.  Ik realiseerde me dat wanneer het echt op levensvragen aan komt bij mensen, bij mij dan het geloof ter sprake komt. Daarom ben ik theologie gaan studeren op mijn veertigste. Niet met het idee om er ooit mee in de kerk mee gaan werken, helemaal niet. Eerder werken in een ziekenhuis. 

Na acht jaar studeren ben ik daar toch op teruggekomen. Een ziekenhuis is primair gericht op mensen  genezen. En ik ben iemand die in de kern van de zaak wil staan. Als pastor in een ziekenhuis heb je een belangrijke taak, maar als mensen niet willen praten met een pastor, liggen ze ook in het ziekenhuis. Je bent daar niet een spil in het geheel, daarom ben ik in een kerk gaan werken.''

 Werken in de kerk

''Ik ga voor in de kerk bij vieringen, uitvaarten en huwelijken, dit noemen we liturgie.  Met kerst sta ik voor duizend mensen te preken. Je moet het dus ook wel een beetje leuk vinden om in de belangstelling te staan. Soms geeft dit ook een grote prestatiedruk, dat maakt het dan zwaar werk.

Verder geef ik cursussen, ben bezig met kerk opbouw en diaconie. Met diaconie begeleid ik bijvoorbeeld mensen die geloofs-en levensvragen hebben en in gesprekken rondom ziekte en rouw. Het interessantst vind ik het raakvlak tussen liturgie en diaconie. Bijvoorbeeld wanneer iemand gestorven is, dan is het mooi om zijn of haar levensverhaal te vertolken tijdens de uitvaart. Om daar dan liederen bij te zoeken die er mooi bij passen en ook te koppelen zijn aan het verhaal van God. Het is een creatief proces, wat ik graag doe en ook heel dankbaar werk is.

Met mijn werk heb je te maken met grote emoties, bijvoorbeeld voor een uitvaart of trouwerij. Ik vind dat niet vervelend, maar zelfs fijn. Want de gesprekken die je met mensen hebt gaan echt ergens over.''

Geloof

''Ik geloof in het goede, in het verlangen naar het goede. Dat is voor mij God. Ik denk dat mensen steeds opnieuw willen nadenken over hoe ze leven en hoe ze het leven zinvol houden, voor zichzelf en voor anderen.

Ik heb op mijn werkkamer een poster hangen, daar staat op: ‘Op zoek naar de Verborgene’.  Ik vind het heel belangrijk dat mensen die in God geloven daarmee niet denken dat ze de waarheid in pacht hebben. Dat kan gevaarlijk zijn in religie, want dan neigt het naar fundamentalisme. De wereld is groot en er zijn meerdere religies. Ik denk dat het belangrijk om op zoek te blijven, naar wat goed is, naar wat waarachtig is. Daar staat deze poster voor.  Want het goede zit verborgen in jezelf, in ieder mens.'' 

Leven naast de kerk

''Naast de mijn werk in de kerk heb ik een heel gewoon leven. Ik heb een gezin met vier kinderen, waarvan er drie studeren. De jongste van dertien woont nog thuis. Thuis doe ik gewoon de was, laat ik de hond uit en ga op de koffie bij een vriendin, niks spannends.  

Ik ben zelf ook gewoon iemand, een mens, een moeder en een levenspartner van iemand. Ik merk zelf ook hoe moeilijk het is om alles een beetje fatsoenlijk te doen. Een pastor is net zo goed mens en maakt net zo goed fouten. Toch vind ik het erg belangrijk om na een dag hard werken ook genoeg aandacht op te brengen voor de mensen thuis, want daar is hele verhaal van God tenslotte om begonnen.''

Door: Emma Brink